ذكر اسباب و دواعى كه بر فرستادن لشكر به جيلان « 1 » داعى شد « 2 » بلاد مازندران و سارى - بلطف اللّه البارى - مدّتى « 3 » مديد بود تا [ در ] حوزهء ضبط نوّاب كامياب درآمده و امير زين العابدين [ كه ] حاكم آن ولايت بود ، سر طاعت نزد بندگان حضرت اعلى فرود آورده ، مال و خراج هر ساله به نوّاب ديوان جواب مىگفت . در اين اوقات كه چنگ اجل موعود در بزم آن سيّد نوحهء مرگ سرود و عود وجودش در آتش فنا بفرسود ، برادر او امير شمس الدّين به سلطنت و حكومت سارى ، نهر « 4 » اميدواريش در رياض كامكارى جارى شد . جماعت اغوال ضلال از ديوان بيشهء مازندران كه همگى طالب فتنه و طغيانند ، امير عبد الكريم كه پسر عم امير زين العابدين بود و مدعاى او آنكه سلطنت سارى ميراث او ، و ابن عم مورّث غم « 5 » به تعدّى و طغيان آكل تراث اوست ، بر مخالفت داشتند و در زير رايت او علم فساد و سفّاكى « 6 » برافراشتند . امير عبد الكريم به اتّفاق آن عاقان لئيم ، صولت نمود و باب پيكار بر روى امير شمس الدّين گشود « 7 » . ( 122 - پ ) امير شمس الدّين با او مجال مجادله و قوّت مقاتله نداشت ، هر آينه به

--> ( 1 ) . K : گيلان . ( 2 ) . P : در بيان احوال بلاد سارى و مازندران . ( 3 ) . F : مدّت . ( 4 ) . F : رز . ( 5 ) . F : عم ؛ K : هم ، خوانده مىشود . ( 6 ) . F : ستاكى ، K : هتاكى . ( 7 ) . P : عبارت « امير عبد الكريم . . . گشود » را ندارد .